1 kwietnia 2026 roku Ośrodek Terapii Uzależnień NIWA przeprowadził ankietę wśród 32 osób, które wcześniej zakończyły pobyt w ośrodku i pojawiły się na spotkaniu grupy wsparcia. Chcieliśmy sprawdzić nie tylko, jak uczestnicy oceniają sam pobyt i kontakt z zespołem, ale przede wszystkim, jak funkcjonują po zakończeniu intensywnego etapu terapii.
Pytaliśmy między innymi o poczucie bezpieczeństwa, wsparcie terapeutów, zrozumienie własnego problemu, przygotowanie do dalszej pracy, korzystanie ze wsparcia po zakończeniu pobytu oraz radzenie sobie w trudniejszych sytuacjach.
Nie traktujemy tych wyników jako dowodu skuteczności leczenia. To opis doświadczeń konkretnej grupy 32 osób, oparty na ich własnych deklaracjach. Nie jest to również badanie reprezentatywne dla wszystkich osób, które ukończyły terapię w NIWIE ani dla osób leczonych z powodu uzależnień w Polsce.
Jest natomiast dla nas ważnym źródłem informacji o tym, jak uczestnicy oceniają proces terapii oraz co dzieje się po powrocie do codziennego życia.
W badanej grupie:
32 z 32 osób (100%) oceniły pobyt w NIWIE dobrze lub bardzo dobrze,
28 z 32 osób (88%) pozytywnie oceniło atmosferę i poczucie bezpieczeństwa,
25 z 32 osób (78%) dobrze lub bardzo dobrze oceniło wsparcie terapeutów,
28 z 32 osób (88%) dobrze lub bardzo dobrze oceniło kontakt i organizację pobytu,
29 z 32 osób (91%) zadeklarowało, że czuje się przygotowanych do dalszej pracy po terapii,
29 z 32 osób (91%) zadeklarowało utrzymywanie abstynencji w momencie przeprowadzania ankiety,
29 z 32 osób (91%) pozytywnie oceniło wsparcie po zakończeniu pobytu,
32 z 32 osób (100%) zadeklarowały przynajmniej częściową gotowość do reagowania w sytuacjach kryzysowych,
28 z 32 osób (88%) pozytywnie oceniło poczucie szacunku w relacji z ośrodkiem,
29 z 32 osób (91%) odpowiedziało, że raczej lub zdecydowanie poleciłoby ośrodek.
Wszystkie wartości procentowe zostały zaokrąglone do pełnych procentów.
Ankiety zostały przeprowadzone 1 kwietnia 2026 roku przed rozpoczęciem spotkania grupy wsparcia.
W spotkaniu uczestniczyły 32 osoby i wszystkie zdecydowały się wypełnić ankietę. Formularze zostały rozdane i zebrane przez Mateusza Porębskiego, właściciela Ośrodka NIWA, a odpowiedzi następnie zestawiono i przeanalizowano.
Uczestnicy znajdowali się na różnych etapach po zakończeniu pobytu w ośrodku. Dzięki temu odpowiedzi nie pochodziły wyłącznie od osób, które opuściły placówkę kilka dni wcześniej.
W zestawieniu odpowiedzi na to pytanie znalazło się 31 odpowiedzi:
mniej niż 1 miesiąc – 3 osoby,
1–3 miesiące – 10 osób,
3–6 miesięcy – 7 osób,
6–12 miesięcy – 7 osób,
ponad 12 miesięcy – 4 osoby.
Oznacza to, że wśród ankietowanych znajdowały się zarówno osoby będące krótko po zakończeniu pobytu, jak i osoby, które mogły spojrzeć na doświadczenie terapii z perspektywy wielu miesięcy.
Dla NIWY to szczególnie istotne, ponieważ sposób, w jaki monitorujemy dalsze funkcjonowanie uczestników, jest częścią naszego szerszego podejścia do monitorowania jakości wsparcia po terapii.
Na pytanie dotyczące ogólnej oceny pobytu odpowiedzi rozłożyły się następująco:
dobrze – 5 osób (16%),
bardzo dobrze – 27 osób (84%).
32 z 32 respondentów oceniło pobyt dobrze lub bardzo dobrze.
W tej grupie nie pojawiły się odpowiedzi negatywne ani ocena „średnio”.
To ważna informacja, ale nie interpretujemy jej jako miernika skuteczności terapii. Ocena pobytu pokazuje przede wszystkim, jak uczestnicy postrzegali swoje doświadczenie związane z funkcjonowaniem w ośrodku.
Poczucie bezpieczeństwa jest jednym z elementów, które mogą wpływać na możliwość otwartego uczestniczenia w procesie terapeutycznym.
Odpowiedzi:
średnio – 4 osoby (13%),
dobrze – 9 osób (28%),
bardzo dobrze – 19 osób (59%).
Łącznie 28 z 32 osób, czyli 88%, oceniło atmosferę i poczucie bezpieczeństwa dobrze lub bardzo dobrze.
Jednocześnie cztery osoby wybrały odpowiedź „średnio”. Dla nas takie odpowiedzi również są ważne. Monitorowanie jakości nie polega wyłącznie na analizowaniu wysokich ocen, ale także na zwracaniu uwagi na miejsca, w których doświadczenia uczestników są mniej jednoznaczne.
Odpowiedzi dotyczące wsparcia otrzymywanego od terapeutów wyglądały następująco:
raczej źle – 2 osoby (6%),
średnio – 5 osób (16%),
dobrze – 9 osób (28%),
bardzo dobrze – 16 osób (50%).
25 z 32 osób (78%) oceniło wsparcie terapeutów dobrze lub bardzo dobrze.
Jednocześnie 7 osób udzieliło odpowiedzi „średnio” lub „raczej źle”.
To jeden z obszarów, których nie chcemy przedstawiać wyłącznie przez pryzmat wysokiego wyniku. Wsparcie terapeutyczne jest relacją i może być odbierane inaczej przez poszczególne osoby. Takie odpowiedzi są dla zespołu sygnałem do analizowania sposobu komunikacji, indywidualizacji pracy i reagowania na potrzeby uczestników.
Więcej o tym, jak wygląda terapia uzależnień w Ośrodku NIWA, opisujemy na osobnej stronie poświęconej programowi i sposobowi pracy.
W tej części uczestnicy oceniali kwestie związane z kontaktem oraz organizacją pobytu.
Odpowiedzi:
bardzo źle – 0 osób (0%),
raczej źle – 1 osoba (3%),
średnio – 3 osoby (9%),
dobrze – 13 osób (41%),
bardzo dobrze – 15 osób (47%).
Łącznie:
👉 31 z 32 osób (97%) oceniło ten obszar co najmniej średnio.
👉 28 z 32 osób (88%) oceniło kontakt i organizację pobytu dobrze lub bardzo dobrze.
Jedna osoba oceniła ten obszar raczej źle.
Organizacja pobytu może wydawać się elementem drugorzędnym wobec samej terapii, jednak w praktyce obejmuje wiele kwestii istotnych dla osoby przebywającej kilka tygodni poza swoim codziennym środowiskiem — od komunikacji i jasności zasad po organizację dnia.
Dlatego również te odpowiedzi wykorzystujemy do oceny tego, co działa właściwie i gdzie warto wprowadzać zmiany.
Jedno z pytań dotyczyło tego, czy uczestnicy po zakończeniu pobytu lepiej rozumieją swój problem uzależnienia.
Odpowiedzi:
raczej nie – 2 osoby (6%),
częściowo – 7 osób (22%),
raczej tak – 10 osób (31%),
zdecydowanie tak – 13 osób (41%).
Łącznie 23 z 32 osób (72%) odpowiedziało „raczej tak” lub „zdecydowanie tak”.
Jednocześnie siedem osób wskazało odpowiedź „częściowo”, a dwie „raczej nie”.
To pokazuje, dlaczego zakończenia pobytu nie należy utożsamiać z zakończeniem całego procesu pracy nad uzależnieniem. Poszczególne osoby mogą potrzebować różnego czasu na rozpoznawanie swoich schematów, sytuacji ryzykownych czy sposobów reagowania.
Odpowiedzi:
raczej nie – 1 osoba (3%),
częściowo – 2 osoby (6%),
raczej tak – 17 osób (53%),
zdecydowanie tak – 12 osób (38%).
29 z 32 respondentów (91%) zadeklarowało, że raczej lub zdecydowanie czuje się przygotowanych do dalszej pracy po zakończeniu pobytu.
Trzy osoby oceniły swoje przygotowanie jako częściowe lub niewystarczające.
To dla nas istotne, ponieważ leczenie stacjonarne uzależnień nie powinno sprowadzać się wyłącznie do czasu spędzonego w placówce. Ważnym elementem programu jest również przygotowanie do dalszego funkcjonowania po powrocie do zwykłego środowiska.
Moment opuszczenia ośrodka jest początkiem kolejnego etapu. Dlatego w ankiecie znalazły się również pytania dotyczące funkcjonowania uczestników już po zakończeniu pobytu.
Odpowiedzi:
tak – 29 osób (91%),
częściowo / występowały trudności – 3 osoby (9%).
W momencie przeprowadzania badania 29 z 32 uczestników zadeklarowało utrzymywanie abstynencji.
Ten wynik należy interpretować ostrożnie.
Jest to deklaracja respondentów, a nie wynik obiektywnej lub niezależnej weryfikacji. Badanie obejmuje również stosunkowo niewielką, wyselekcjonowaną grupę osób, które pojawiły się na spotkaniu wsparcia.
Dlatego nie przedstawiamy wartości 91% jako „wskaźnika skuteczności terapii NIWA”.
Pokazuje ona wyłącznie, co zadeklarowały osoby uczestniczące w badaniu w konkretnym momencie.
W pytaniu dotyczącym dalszego wsparcia odpowiedzi rozłożyły się następująco:
grupy wsparcia – 13 osób (41%),
terapia indywidualna – 7 osób (22%),
kontakt z ośrodkiem – 6 osób (19%),
inne formy – 1 osoba (3%),
brak korzystania ze wsparcia – 5 osób (16%).
Dane pokazują, że większość uczestników deklarowała korzystanie z jakiejś formy dalszego wsparcia.
Najczęściej wskazywano grupy wsparcia, a następnie terapię indywidualną oraz pozostawanie w kontakcie z ośrodkiem.
Nie oznacza to, że jedna forma dalszej pracy jest właściwa dla każdej osoby. Potrzeby po zakończeniu intensywnego etapu terapii mogą być różne, dlatego dalszy plan powinien uwzględniać indywidualną sytuację.
Odpowiedzi:
średnio – 3 osoby (9%),
raczej tak – 1 osoba (3%),
zdecydowanie tak – 28 osób (88%).
29 z 32 osób (91%) pozytywnie oceniło otrzymywane wsparcie po zakończeniu pobytu.
Trzy osoby wybrały odpowiedź „średnio”.
Również w tym przypadku nie traktujemy wysokiego wyniku jako powodu do zakończenia monitorowania tego obszaru. Wsparcie po terapii powinno odpowiadać na realne potrzeby osób wracających do codziennego funkcjonowania, dlatego chcemy obserwować te odpowiedzi również w kolejnych badaniach.
Uczestników zapytaliśmy również o to, czy czują się przygotowani do reagowania w trudniejszych sytuacjach.
Odpowiedzi:
raczej tak – 3 osoby (9%),
zdecydowanie tak – 29 osób (91%).
W tej grupie 32 z 32 respondentów odpowiedziało co najmniej „raczej tak”.
To jeden z najwyższych wyników w całym zestawieniu.
Nie oznacza jednak, że u żadnej z tych osób w przyszłości nie pojawią się trudności. Odpowiedź opisuje subiektywne poczucie przygotowania uczestnika w momencie przeprowadzania ankiety.
Odpowiedzi:
raczej nie – 2 osoby (6%),
częściowo – 2 osoby (6%),
raczej tak – 7 osób (22%),
zdecydowanie tak – 21 osób (66%).
Łącznie 28 z 32 osób (88%) zadeklarowało, że raczej lub zdecydowanie czuło się traktowanych z szacunkiem.
Cztery osoby udzieliły odpowiedzi mniej jednoznacznej.
Dla nas właśnie takie odpowiedzi są szczególnie ważne przy dalszej pracy nad jakością, ponieważ poczucie bycia wysłuchanym i traktowanym poważnie powinno dotyczyć każdego uczestnika terapii.
Odpowiedzi:
raczej nie – 3 osoby (9%),
częściowo – 7 osób (22%),
raczej tak – 15 osób (47%),
zdecydowanie tak – 7 osób (22%).
Łącznie 22 z 32 uczestników (69%) pozytywnie oceniło dopasowanie otrzymywanej pomocy do swojej sytuacji.
To wynik niższy niż w wielu pozostałych obszarach ankiety.
10 osób wskazało odpowiedź „częściowo” lub „raczej nie”.
Nie chcemy tego pomijać.
Dla zespołu jest to konkretna informacja, że indywidualizacja pracy pozostaje jednym z obszarów, które warto nadal obserwować i rozwijać.
Odpowiedzi:
średnio / nie wiem – 3 osoby (9%),
raczej tak – 6 osób (19%),
zdecydowanie tak – 23 osoby (72%).
Łącznie 29 z 32 osób (91%) odpowiedziało, że raczej lub zdecydowanie poleciłoby ośrodek innej osobie potrzebującej pomocy.
Trzy osoby pozostały przy odpowiedzi neutralnej.
Gotowość do polecenia traktujemy jako informację o ogólnym doświadczeniu uczestników, a nie jako miernik efektu terapeutycznego.
Patrząc na wszystkie odpowiedzi razem, można wskazać kilka powtarzających się wniosków.
Wszyscy uczestnicy badania ocenili pobyt dobrze lub bardzo dobrze.
Wysokie wyniki pojawiły się również w obszarze atmosfery, bezpieczeństwa, relacji z terapeutami oraz organizacji pobytu.
29 z 32 osób odpowiedziało, że czuje się przygotowanych do dalszej pracy po zakończeniu pobytu.
Jednocześnie trzy osoby nie miały takiego poczucia w pełnym zakresie. To przypomina, że zakończenie programu nie oznacza, że każda osoba znajduje się na dokładnie tym samym etapie.
Większość respondentów korzystała po terapii z grup wsparcia, terapii indywidualnej, kontaktu z ośrodkiem lub innych form pomocy.
Dlatego w NIWIE chcemy patrzeć na proces szerzej niż wyłącznie przez pryzmat pobytu w placówce.
Najwięcej miejsca do poprawy widać przy pytaniu dotyczącym indywidualnego dopasowania pomocy.
69% uczestników odpowiedziało pozytywnie, ale 31% wskazało odpowiedź „częściowo” lub „raczej nie”.
To istotny sygnał dla zespołu.
Podobnie traktujemy pojedyncze słabsze oceny dotyczące pracy terapeutów, organizacji czy poczucia szacunku.
Badania tego typu mają sens właśnie wtedy, gdy pozwalają zobaczyć nie tylko mocne strony, ale także elementy wymagające dalszej uwagi.
Badanie przeprowadzono 1 kwietnia 2026 roku wśród osób obecnych przed rozpoczęciem spotkania grupy wsparcia Ośrodka Terapii Uzależnień NIWA.
W badaniu uczestniczyły 32 osoby i wszystkie wypełniły ankietę.
Ankiety zostały rozdane i zebrane przez Mateusza Porębskiego, a następnie odpowiedzi zostały zestawione i przeanalizowane.
Przy interpretacji wyników należy uwzględnić kilka istotnych ograniczeń:
badanie obejmuje niewielką grupę 32 osób,
uczestnicy nie zostali dobrani losowo,
były to osoby, które pojawiły się na spotkaniu wsparcia,
wyniki opierają się na deklaracjach respondentów,
nie prowadzono niezależnej weryfikacji deklarowanych efektów,
poszczególni uczestnicy znajdowali się na różnych etapach po zakończeniu pobytu,
wyniki nie mogą być odnoszone do wszystkich osób, które korzystały z terapii w NIWIE ani do całej populacji osób leczonych z powodu uzależnień.
W pytaniu dotyczącym czasu, jaki upłynął od zakończenia terapii, dostępne zestawienie obejmuje 31 odpowiedzi.
Procenty w raporcie zostały zaokrąglone do pełnych wartości, dlatego w niektórych zestawieniach suma zaokrąglonych wartości może minimalnie różnić się od 100%.
Nie przedstawiamy tej ankiety jako badania naukowego ani jako dowodu skuteczności terapii.
Jej zadaniem jest przede wszystkim monitorowanie doświadczeń osób, które wcześniej przeszły pobyt w Ośrodku NIWA.
Dzięki takim badaniom możemy sprawdzać:
jak uczestnicy oceniają warunki i organizację pobytu,
jak postrzegają kontakt z zespołem,
czy czują się przygotowani do funkcjonowania po zakończeniu programu,
z jakich form dalszej pomocy korzystają,
które elementy pracy ośrodka wymagają dalszej uwagi.
Chcemy powtarzać podobne analizy, ponieważ pojedyncza ankieta pokazuje sytuację tylko w jednym momencie. Dopiero kolejne pomiary pozwalają obserwować, czy określone wyniki utrzymują się i czy wprowadzane zmiany są dostrzegane przez uczestników.
Jako prywatny ośrodek leczenia uzależnień chcemy pokazywać nie tylko informacje dotyczące programu czy warunków pobytu, ale również sposób, w jaki sprawdzamy własną pracę.
Dlatego w tym zestawieniu pozostawiamy również odpowiedzi „raczej nie”, „średnio” czy „częściowo”.
Nie zakładamy, że każda osoba będzie miała identyczne doświadczenie.
Takie dane mają dla nas wartość właśnie dlatego, że pozwalają zauważyć elementy, których nie zobaczylibyśmy, patrząc wyłącznie na ogólną ocenę pobytu.
Odpowiedzialne monitorowanie jakości powinno pomagać nie tylko potwierdzać to, co działa, ale także wskazywać obszary wymagające zmiany.
Ankieta przeprowadzona 1 kwietnia 2026 roku pokazuje doświadczenia 32 osób, które wcześniej zakończyły pobyt w NIWIE i pojawiły się na spotkaniu wsparcia.
W badanej grupie szczególnie wysoko oceniono ogólny pobyt, atmosferę, przygotowanie do dalszej pracy, poczucie szacunku oraz wsparcie po zakończeniu pobytu.
Jednocześnie odpowiedzi wskazały również obszary wymagające dalszej uwagi — przede wszystkim indywidualne dopasowanie pomocy oraz doświadczenia części osób dotyczące wsparcia terapeutów.
Najważniejsze jest dla nas jednak to, żeby takich danych nie traktować jako materiału reklamowego.
Mają służyć przede wszystkim sprawdzaniu jakości naszej pracy i obserwowaniu tego, co dzieje się również po zakończeniu pobytu.
Ośrodek Terapii Uzależnień NIWA będzie publikował kolejne zestawienia, aby możliwe było porównywanie wyników w czasie i wyciąganie wniosków z kolejnych grup uczestników.
Badanie własne Ośrodka Terapii Uzależnień NIWA
Data przeprowadzenia ankiety: 1 kwietnia 2026 r.
Liczba uczestników: 32 osoby
Miejsce: Ośrodek Terapii Uzależnień NIWA, Wilczkowice pod Krakowem
Opracowanie odpowiedzi: zespół Ośrodka NIWA
